Edukans Going Global

Na maanden van voorbereiding, veel drukte en stress is het dan eindelijk afgerond.
Ik ben in de voorjaarsvakantie met Edukans Going Global naar Kenia gereisd, om daar met eigen ogen te zien hoe belangrijk het investeren in onderwijs is voor die kinderen. Daar ging ik verslag geven, zodat we hier in Nederland geld kunnen ophalen voor die kinderen daar.

 Ik heb in september 2 weken lang aan 1400 leerlingen een presentatie gegeven daarover. Ontzettend leuk om te doen, maar na 20 keer hetzelfde verhaal vertellen was ik het wel echt zat. Gelukkig ging alles goed en waren de reacties echt positief, heel leuk!

Op woensdag 20 oktober hadden we dan eindelijk de actiedag voor Edukans. Ik vond het zelf een hele geslaagde dag, met een sponsorloop in de ochtend en een zeer gezellige Fancy Fair in de middag. Dankzij een stukje in de krant en de presentaties aan de basisscholen kwamen er echt veel bezoekers op Fancy Fair af, en na een uur waren we al door onze consumptiebonnetjes heen. (notice; we hadden voor 4500 euro aan bonnetjes gedrukt!) We hadden prachtig weer en de leerlingen hadden zich allemaal supergoed in gezet, dus wij waren heel blij!

De sponsorloop

Helemaal blij waren we toen we vorige week het bedrag te horen kregen wat we met elkaar hebben opgehaald. 

De cheque overhandiging.

€17.500! We hadden een soort contract van €13000, en we hoopten op €15000, dus we waren erg blij met dit bedrag! Dat hebben we met z'n 6en toch maar weer even mooi voor elkaar gekregen.

Hier kunnen heel veel kinderen in Kenia mee geholpen worden!

En hoewel er enorm veel tijd, drukte en energie in is gaan zitten, heb ik er echt heel veel van geleerd.

Presentaties maken, presenteren, overleggen, samenwerken, vergaderen, omgaan met tijdsdruk, draaiboeken maken, regelen, organiseren en natuurlijk de geweldige ervaring van de reis zelf: dat neemt niemand mij weer af.

En je kunt wel altijd voor het makkelijkste gaan, wat het minste moeite kost, maar dan haal je er ook niet uit wat er in zit, toch? Als ik van te voren had geweten hoeveel moeite dit zou gaan kosten, had ik het zo weer gedaan, want dit zijn skills for life die ik hiermee een beetje geleerd heb!

Maar nu ben ik blij dat ik me alleen maar met school en werk hoef bezig te houden. Lekker rustig zou ik bijna zeggen. :-)

Love, Eline

Kenia: The end and the beginning

The end and the beginning.

En toen zaten we alweer in het vliegtuig opweg naar ons eigen koude kikkerlandje. We zijn 10 dagen vol verhalen, ontmoetingen, ervaringen, liefde, vreugde, ontroering en heftige dingen verder.

Mijn koffer zit vol met souvenirs die we gister gekocht hebben (winkelen in Kenia is nog een hele belevenis, met winkeltjes vol mooie handgemaakte dingen en winkeliers die je afzetten omdat je blank bent) en met de vele cadeautje die de lieve Kenianen ons gegeven hebben. Mijn hoofd zit vol met indrukwekkende indrukken en verhalen. Mijn camera zit vol met foto’s van al die prachtige kinderen daar in de scholen en van kinderen die in scholen horen te zitten. Mijn schrift staat vol met chaotische woorden, die samen een onsamenhangend geheel vormen, omdat mijn hoofd en mijn tijd te vol zaten om er ordelijke verhalen van te maken, dat komt thuis wel. In de stilte hoor ik de leerlingen nog zingen, in het donker zie ik nog hun veelzeggende ogen en getekende gezichtjes, in de rust voel ik de zon nog branden en mijn lichaam moe zijn. Maar bovenal, mijn hart zit vol met die vele kinderen die ik deze 10 dagen mocht ontmoeten en in mijn hart gesloten heb…

En deze reis mag dan voorbij zijn, ik zal het nooit vergeten. Ik zal Kenia nooit vergeten. En ik zal haar inwoners nooit vergeten. Ik zal hun verhaal vertellen en hun zo laten weten dat ik hun en hun verhalen niet vergeten ben. En ik weet, terwijl ik mijn ouders, mijn broertje en mijn beste vriendin weer in mijn armen sluit, dat dit niet het einde is, maar het begin van een leven dat in teken zal staan van het helpen van anderen…


(Filmpje gemaakt door een zeeeer getalenteerd meisje uit mijn groep: Margit.
Dit filmpje gebruik ik ook in de presentatie die ik ga geven op mijn school in oktober)
-Bedankt Edukans, voor het beschikbaar stellen van zo'n geweldige kans! Voor hen en voor mij. Bedankt lezer, dat je de moeite en de tijd hebt genomen om mijn verslag(en) te lezen! En:
investeer in de toekomst, steun onderwijs: www.edukans.nl -

Keniaverslag: 24 februari - dag 8 - Maasai

Een unieke dag

Dag 8 in het kort;

Op deze achtste dag van de reis door Kenia zijn we beland bij een bekende nomadenstam: de Maasai. We bezoeken een basisschool voor Maasaikinderen en tijdens een vragenrondje in het ‘klaslokaal’ onder een boom, komen we erachter dat sommige leerlingen maar liefst 6 uur lopen om naar school te kunnen! We gaan met de kids voetballen en volleyballen en ik laat mijn sportieve kunsten even voor wat ze zijn en vervul weer de rol van toeschouwer. Niet veel later was ik alsnog aan het rennen, maar dit keer omdat ik tikkertje deed met de kleinere kinderen. We krijgen prachtige traditionele dansen van de Masai te zien en mogen ook meedansen! We krijgen een magnata, een hutje waar ze in wonen, van binnen te zien en verbazen ons over de slimme indeling van het kleine, lage huisje. Het is zonde van hun prachtige tradities dat de regering ze zo ver mogelijk wil wegstoppen in het land. Want juist de masai met hun unieke cultuur moeten de kans krijgen op ontwikkeling!

Dag 8 in detail; prachtige tradities gaan langzaam verloren…

Vandaag is alweer de laatste projectdag in Kenia. Maar last but not least, gaan we de tradities van de prachtige nomaden stam de Maasai ontdekken! We reizen door het prachtige landschap van Kenia, en komen uiteindelijk uit bij een schooltje ver weg van de bewoonde wereld, midden tussen de prachtige groene heuvels. Vandaag worden we niet gekoppeld aan een leerling van de school en dit vinden we voor een keer eigenlijk best wel fijn, omdat we nu optrekken met meerdere kinderen waar we een klik mee hebben. We worden enthousiast welkom geheten en voegen ons bij een klas die les krijgt.

Allemaal lieve kids in rode uniformpjes

We gaan naast ze zitten op de banken en stellen vragen over elkaar. Dit klinkt vrij normaal, maar het aparte was dat ze les kregen onder een boom!

Onder een boom les krijgen! (en ja, ik kijk een beetje moeilijk)

Dat moeten ze hier in Nederland eens proberen! Door het stellen van vragen kwamen we erachter dat sommige leerlingen bijna 6 uur per dag moesten lopen om naar school te kunnen! Dat is nog eens wat anders dan mijn 10 minuutjes fietsen naar mijn middelbare school. Zij waren op hun beurt weer ontzettend verbaasd om te horen dat onze vader echt ‘maar’ één vrouw heeft, bij hun is het heel normaal om meerdere vrouwen te hebben. De leerlingen laten ons trots hun lokaal en hun versleten boeken en schriften zien.

Ik tussen de kinderen.

 Na de lunch is er tijd voor vrije interactie tussen de witkoppen en de Kenianen. Veel mensen gaan voetballen en volleyballen, maar ook dit keer hou ik het sportieve gedeelte voor gezien en ga bij de kleinere kinderen zitten. Ze staan met een grote kring in hun prachtige rode uniformen om me heen, maar zijn te verlegen om antwoord te geven op mijn vragen. Ze beginnen zelf zenuwachtig te lachen en ze kijken me met grote ogen aan. Ten einde raad begin ik de kleinste van het stel maar te kietelen en ja hoor, er komt langzaam een grote lach op hun gezichten. Ze kietelen me terug en het loopt uit op een spelletje waar we elkaar achter na rennen om elkaar te kunnen kietelen. Schaterlachend, zowel zij om die vreemde vogel met die rare kleur huid en haar, als ik om het plezier van deze leerlingen, die allemaal net zo erg kind als wij zijn. Het ijs is gebroken en al gauw worden al onze haren gevlochten en veelvuldig aangeraakt en ook als we terug lopen heb ik aan iedere hand een aantal andere kleine, bruine handjes.

En dan is het tijd voor entertainment, in de volle zin van het woord! Nadat wij ons voor schut hebben gezet met onze belachelijke kinderliedjes, zijn de Maasai kinderen aan de beurt. En als deze stam iets goed kan is het dansen! Ze kunnen soms nachten lang doorgaan, zonder te stoppen. Geweldig om te zien, en nog gaver om zelf mee te doen. We lachen, zingen en dansen mee tot we er (bijna letterlijk) bij neer vallen. Absoluut een ervaring om nooit meer te vergeten!

De oudsten zitten op een rijtje te kijken naar ons entertainment

  

Nog een uiting van de mooie cultuur van de Maasai zijn de hutten (magnatas) waar ze in wonen. Wij hebben de eer om een kijkje te nemen in een van de magnatas, die helemaal gemaakt zijn van koeiepoep (of geitenpoep, dat weet ik niet meer, maar het idee is hetzelfde). Het is een ontzettend klein, laag hutje, waar het binnen ontzettend donker is, ondanks de twee kleine gaten die als ramen dienen. Maar zodra de kaars aangaat, verbaas ik me over de slimme indeling van het hutje, waardoor er bezoekers, man, vrouw, kinderen en vee (!) in het hutje kan verblijven. Het plafond is pikzwart, met uitsteeksels eraan van de rook van het koken, en het ruikt er dan ook naar rook. Het stikt er van de vliegen en terwijl ik mijn hand lam maak met het telkens wegslaan van de vliegen, begrijp ik waarom de jongen die buiten de magnata stond de vliegen gewoon op zijn gezicht lieten zitten.

Vliegenkindje

Zijn huis.

We praten met de man des ‘huizes’ over het leven als Maasai, over het hutje en over de gastvrijheid waarmee hij verschillende bezoekers in het krakerige, maar keurige bed waar we op zitten, laat slapen. Het verbaast me wanneer hij vergeet dat de vrouw die naast hem zit niet zijn tweede, maar zijn eerste vrouw is, maar dat schijnt allemaal bij die cultuur te horen. En wie zijn wij, als arrogante buitenstaanders om dat te veroordelen? Ik denk dat de Maasai een prachtige cultuur heeft en het doet me zeer als ik de manieren hoor waarop de regering van Kenia deze stam zoveel mogelijk in de hoekjes van het land wil wegstoppen. De regering doet er alles aan om deze originele mensen te laten functioneren als ‘normale, ontwikkelde’ mensen, en vergeet daarbij dat ze hiermee een langbestaande, unieke cultuur langzaam om zeep helpt.

Een unieke cultuur in een prachtige omgeving

Die avond is het alweer de laatste avond van onze reis. We kijken terug op een geweldige, indrukwekkende en veelzijdige ervaring als we voor de laatste keer met ons redactiegroepje bij elkaar komen. Wat zullen we elkaar en dit land gaan missen! En als we allemaal op een kleedje in de nog warme lucht naar de vele, vele sterren staren, weet ik dat ik iedere keer als ik naar de zwarte hemel met haar lichtpuntjes zal kijken, ik een stukje Kenia en haar prachtige mensen en cultuur zal zien…

Dag 8; Een laatste dag waar we het voorrecht kregen om de geweldige cultuur van de Maasai te ontdekken...

-Investeer in de toekomst, steun onderwijs: http://www.edukans.nl/ -

Like a flower...

Like a flower,

 

Een stille traan in jouw ogen,

Een blik vlug aan mij gericht

Een schreeuw om hulp in jouw lach,

Het vertelt mij jouw levensverhaal:

Als zaadje snel geplant,

Zonder liefde of geduld.

Als onzichtbaar schepseltje,

Verscholen bij je moeder,

Maar geen schuilplaats voor haar pijn.

Als eerste groen begin,

Kwetsbaar en klein,

Behoefte aan ontwikkeling,

Neergedrukt door pijn.

Maar ook nu,

Als een bloem, al neergeslagen

voordat zij ooit de kans heeft gehad om te bloeien

Dag 7: Het verhaal van de meisjes

Twee prachtige meisjes met ogen vol verhalen. Dat is alles wat ik van ze weet. Ze spraken geen Engels en ik kon ze niet vragen hoe ze heetten. Ze verstonden mij niet dus ik kon ze niet vragen of ze uit de sloppenwijk van Nairobi kwamen, waar ik net doorheen gelopen had. Ik had maar heel weinig tijd om met ze door te brengen en we zaten op een druk voetbalveld vol mensen. Maar toch hebben de twee bijzondere meisjes daar, op de 7e dag in Kenia, een plekje in mijn hart verovert.

Terwijl de anderen druk aan het voetballen zijn met de straatkinderen, plof ik bij de zijlijn neer om geestelijk en lichamelijk bij te komen van de wandeling door een sloppenwijk van Nairobi. Ik heb daar zoveel ellende en zoveel hopeloosheid gezien en ik heb echt beseft dat het niet eerlijk is verdeeld in deze wereld. En toen zag ik daar twee mooie, kleine, donkere meisjes staan. Het ene meisje had een mooi geel jurkje aan dat vol vlekken en scheuren zat en keek mij met haar grote ogen nieuwsgierig aan. Het andere meisje was veel schuwer en verstopte zich achter de rug van het andere meisjes. Waren ze zusjes, vriendinnetjes en hoe zouden ze heten? Wat is hun verhaal?

 Ik klopte op de grond naast me en ze kropen dicht tegen me aan. Ik nam het meisje met het gele jurkje op schoot en het verlegen meisje dicht naast me. Ik begon zachtjes een simpel liedje te neuriën en ze keken met een grote glimlach aan. Tot mijn grote verbazing begonnen ze zachtjes mee te neurien en klapten ze zachtjes in mijn handen. En hoewel ik na een tijdje ze moest duidelijk maken dat ik weer naar het guesthouse terug moest, weet ik dat ik deze meisje niet zal vergeten.

Zij gaven met hun ontbrekende moeder die op hen lette, hun ogen vol verhalen, hun gescheurde kleertjes en hun vieze handjes mij de inspiratie om het verhaal van hen en alle andere kinderen met volle inzet te gaan vertellen. Zodat zij een kans krijgen om die onontdekte talenten die diep in hun liggen te gaan ontwikkelen, zodat ze kunnen opbloeien.

Zij lieten met hun prachtige lach, hun zachte geneurie en hun kleine handjes in de mijne, mij een lichtpuntje zien in deze troosteloze omgeving…

Kenia verslag: 23 februari - dag 7 - Nairobits

Een heftige dag

Dag 7 in het kort:

Vandaag was een hele heftige dag. We gingen op bezoek bij Nairobits, een school waar de leerlingen worden opgeleid als webdesigner en zo een kans krijgen op een beter leven. We werden rondgeleid in het prachtige Artcentre, maakten samen met de leerlingen een poster met Photoshop en we kwamen erachter dat die leerlingen helemaal niet zoveel verschillen met ons. We hebben door de sloppenwijken van Nairobi gelopen, waar kleine kinderen in de viezigheid stonden en ons met grote ogen aankeken en vroegen: ‘How are you?’. Die hele sloppenwijk was één groot open riool! Heel erg heftig. We besloten de dag met een voetbalwedstrijd, waarbij ik (als groot voetbaltalent) lekker aan de kant heb toegekeken met twee lieve kleine meisjes op m’n schoot. En terwijl ik zachtjes “Vader Jacob” met ze zong, besefte ik dat zij veel beter verdienen dan de omstandigheden die ik vandaag gezien heb…

Dag 7 in detail: Hoop in een hopeloze omgeving.

Ik word wakker met twee gedachtes; ‘Yes, ik voel me weer beter!’ en ‘Vandaag wordt een hele belangrijke dag.’ En daar bleek ik gelijk in te hebben. Een paar uurtjes later sta ik met Lynne en Josephine in het prachtige Artcentre van Nairobits. Nairobits is een project waar de leerlingen worden opgeleid als webdesigner, en het hele centrum is dan ook één grote kunstzinnige bende. Moet je net mij hebben, dat vind ik natuurlijk helemaal geweldig. Ze laten me prachtige schilderijen en kunstwerken zien die de studenten daar gemaakt hebben. Wat een talent!

En dat ze inderdaad talent hebben laten Lynne en Josephine, mijn maatjes voor vandaag, mij even later ook zien als we samen op de computer een poster maken over de verschillen tussen Nederland en Kenia. Ik verbaas me over de snelheid waarmee ze met Adobe Photoshop om kunnen gaan en binnen een mum van tijd hebben we een poster gemaakt over de traditionele gerechten van onze landen. Over gerechten gesproken, het is ondertussen ook al weer tijd om te lunchen. Na de lunch rijden we door naar het tweede centrum van Nairobits, waar we een rondleiding krijgen. Het centrum staat in een hele armoedige buurt. Ik vind het heel mooi om te zien hoe zo’n centrum hoop kan bieden in zo’n hopeloze omgeving. In een omgeving waar er ’s avonds in de sloppenwijken constant gegil is te horen, van meisjes die verkracht worden, van mensen die in elkaar geslagen worden, van dieven die in de brand worden gezet, waar totale wetteloosheid heerst. In die omgeving brengt een organisatie als Nairobits hoop, door jongeren met talent een opleiding aan te bieden. Maar het gaat veel verder dan ‘alleen’ onderwijs. Ik vond de tekst die in de sportruimte van de jongens van het centrum heel groot stond geschreven zo tekenend voor de boodschap die de school wil overbrengen:

REAL MEN RESPECT WOMEN!

De sportruimte voor de jongens

Wanneer we verder lopen en beginnen aan onze wandeling door een sloppenwijk van Nairobi, wordt mij heel duidelijk hoe hard er goede organisaties als Nairobits nodig zijn. En hoe dankbaar ik kan zijn dat we geld mogen ophalen voor Edukans, een partner van Nairobits. Iedereen heeft wel eens op de televisie schrijnende beelden gezien van krotjes, sloppenwijken en kinderen die de deze plek hun thuis moeten noemen. Maar nu loop ik er door heen, en komt het dichterbij dan de wondere televisietechniek ooit had kunnen brengen. Ik zie een krot met een bordje hotel, midden in de wijk. Ik ruik de stank, want het kleine stroompje water dat door de sloppenwijk loopt wordt gebruikt als open riool.

Een hotel midden in de krottenwijk

Sloppenwijk.(not made by me)

Kleine kinderen, van een jaar of 4, 5, die bij ons in Nederland nu veilig in de kleuterklas leren hoe je je schaar in het vouwblaadje moet zetten, staan hier met grote ogen ons aan te staren en pakken ons met hun kleine, vieze handjes vast en vragen ‘How are you?’. Hoe het met óns gaat? Met óns, mensen die een hele dag chagerijnig kunnen zijn als hun auto pech heeft, mensen die zich druk maken over de kleur schoenen die ze dragen, mensen die verplicht moeten worden om naar school te gaan, omdat ze anders niet willen, mensen waarvan een van de grootste problemen overgewicht is? Hoe gaat het met ons? Hoe gaat het met jóu? Met jou klein, lief kindje, met je afgesleten schoentjes in het vuilnis, met je dunne handjes die je honger verraden, met je oogjes opkijkend naar ons rijke witten, oogjes die me vertellen dat je al heel wat hebt meegemaakt. Hoe gaat het met jóu?

Sloppenwijk. (not made by me)

Bij iedere stap die ons verder in de sloppenwijk brengt, dreunt harder en harder in mijn hoofd; ‘Dit hoort niet. Dit is niet eerlijk. We moeten iets doen. Dit hoort niet. Dit is niet eerlijk. We moeten iets doen.’ Eenmaal helemaal boven aan de heuvel en dus aan het eind van de sloppenwijk gekomen, zien we een kraan, zonder nut of functie. Later hoorde ik dat die kraan, inclusief schoon leidingwater, daar door de overheid was neergezet, om de inwoners van de wijk te drinken te geven. Maar een man in de wijk heeft de waterleiding afgetapt, en verkoopt nu het schone water aan de mensen in de wijk. De mensen kunnen niet anders dan ermee akkoord gaan, zonder water gaan ze dood, politie is corrupt en ziet het verschil niet tussen slachtoffers en daders, iedere inwoner van de sloppenwijk is voor hen een dief. De man die het water aftapt lijkt nu misschien een harteloos schepsel, maar misschien is dit wel zijn enige manier om in leven te blijven, zijn enige manier om aan een bron van inkomsten te komen. Zo’n klein voorwerp als een kraan, maar toch heel belangrijk, is een overduidelijk voorbeeld van de wetteloosheid en levenssituatie van de inwoners uit deze sloppenwijk.

Pas als je hebt gemerkt hoe hopeloos de situatie is, besef je hoe hard er hoopgevende organisaties en mensen nodig zijn. Ik heb gemerkt hoe hopeloos de situatie in de sloppenwijk is en ik besef hoe belangrijk de hoopgevende organisaties als scholen en Nairobits zijn…

Laten we alle kansen grijpen om voor hen hoopgevend te zijn!

Dag 7; Een dag waar zowel hoop als hopeloosheid heel duidelijk werd.

-Steun onderwijs, investeer in de toekomst; http://www.edukans.nl/-

Kenia-verslag: 22 februari - dag 6 – Reisdag

Een zieke dag

Vandaag reisden we weer terug naar Nairobi. Het werd een lange trip van 8 uur, maar met een mooie tussenstop bij het beroemde Victoriameer. Prachtig uitzicht en we kregen ruim de tijd om foto’s te maken. Ik greep deze kans aan om mijn eerste panorama te fotograferen!

Mijn eerste zelfgemaakte panorama.

Bootje bij het Victoriameer

Het Victoriameer is erg fotogeniek.

Helaas was de rest van de reis iets minder prachtig, want ik werd ziek. De mensen uit de groep waren echt ontzettend lief en zorgzaam en sleepten me erdoor heen…
Ik dook die avond heel vroeg mijn bedje in het YMCA in Nairobi in, hopende dat ik morgen weer voor de volle 100% mee zou kunnen doen! En gelukkig was dat ook zo, want de volgende dag stond ik weer fris en fruitig op!

Kenia-verslag: 21 februari - dag 5 – Thema: Religie en cultuur

Een aparte dag…

Dag 5 in het kort;

Vandaag hebben we een Afrikaanse kerkdienst meegemaakt. Een hele aparte belevenis en vooral de optocht naar de kerk was erg indrukwekkend. De hele dienst en alles er om heen was heel erg anders dan ik hier gewend ben en ik vond het dan ook zeker niet altijd positief. Vandaag heb ik nauwelijks meegedaan aan het programma, omdat ik me niet lekker voelde. Maar ik heb toch een leuke ontspannende dag gehad waarin ik alles meer als toeschouwer dan als deelnemer heb meegemaakt.

Dag 5 in detail: Geen deelnemer, maar toeschouwer.

Vandaag was echt een aparte dag, heel anders dan de voorgaande dagen. Ik voelde me niet lekker en daardoor heb ik niet/nauwelijks mee kunnen doen aan het programma. Het programma van vandaag was dat we dit keer geen school, maar een Afrikaanse kerk gingen bezoeken. Dit was in alle opzichten compleet anders dan de kerkdiensten hier in Nederland en dus heel erg wennen. Deze aparte belevenis begon met een processie, een optocht door het dorp, die uitkwam bij de kerk. In het begin vond ik het erg apart, maar toch ook erg leuk, maar naar mate we verder liepen, begon ik het steeds vreemder te vinden.

Een aparte belevenis!

Want daar liepen we dan: tussen broeders en zusters in witte gewaden, met wapperende vlaggen met de naam van de kerk erop, in een ontzettend langzaam tempo en in het belachelijk snelle ritme van het getik van een sleutel op een ijzeren ring. Lopen kon je onze snelle hupsjes niet eens noemen en dat was behoorlijk vermoeiend, helemaal als je de felle zon op je huid voelt branden en je keel steeds droger en droger wordt.

In optocht naar de kerk. (notmadebyme)

 Maar het dansen was alles behalve vrijblijvend, want wanneer ik even stopte en normaal ging lopen, omdat ik moe was, kreeg ik van alle kanten aanmoedigingen en zinnen als ‘Come on, dance! Like this. I will show you.’ te horen. Ik werd gewoon min of meer gedwongen om mee te doen op hun manier! Hierdoor kwam de vreugde, die de mensen in de optocht vast wel zouden hebben, op mij erg opgelegd en onnatuurlijk over. Na een kwartier merkte we dat de mensen in een soort trance kwamen, ze gingen maar door en door, zonder even op hun lichaam te letten. Dit was blijkbaar het sein voor de leiding, want we werden één voor één uit de lange rij gehaald en naar de meerijdende busjes gebracht. Eenmaal in die busjes en buiten het bereik van de dwingende deelnemers van de optocht, merkten we pas hoe moe en duizelig we waren! De busjes reden door naar de kerk, waar we in de schaduw rustig konden wachten tot de hele stoet ook bij de kerk aankwam.

Ik moest natuurlijk niet te hard zijn in mijn oordeel over die broeders en zusters, ik was immers nog nooit in zo’n soort kerkdienst geweest, het was dus allemaal heel erg wennen. Ondanks m’n goede voornemen om toch serieus mee te doen in de kerkdienst, vond mijn lichaam het wel weer genoeg geweest. De kerk had zelf al genoeg flauw vallende mensen, ik had geen behoefte om me daar bij te voegen en liep al in het begin van de dienst naar buiten. Daar ging ik in de schaduw van een boom zitten om even tot rust te komen. In de schaduw was het een heerlijk temperatuurtje en er schenen nog een paar zonnestraaltjes door de bladeren van de boom. Ik zat in een mierennest en m’n hand zat onder de modder (ik nam tenminste maar aan dat het modder was), maar dat maakte niets meer uit, ik had m’n plekje voor die middag gevonden. Al snel kwamen meer mensen uit mijn groep naar buiten lopen en hadden we al een aardig groepje onder de boom. Niet alleen GG-ers kwamen er bij zitten, ook de nieuwsgierige kinderen kwamen voorzichtig steeds dichterbij zitten. Ik gebaarde naar een jongetje dat hij naast me kon gaan zitten. Het begon met heel voorzichtig naast elkaar zitten, maar hij kwam steeds dichter bij me zitten. Na een uurtje had ik vijf kinderen naast me aan de ene kant en nog twee jongens aan de andere kant. Ik zat heerlijk, het was mooi weer, schattige kindjes om me heen, ik was nog steeds heel erg moe en sloom, het zat er wel een beetje aan te komen; ik viel in slaap tussen al die kindjes! Zo lief!

Ik had m'n plekje gevonden voor die middag.

Allemaal nieuwsgierige kids.

Zo heb ik deze dag, ondanks dat ik nauwelijks iets heb meegemaakt van de kerkdienst, niet het gevoel gehad dat ik iets gemist heb. Ik heb vandaag meer rondgekeken en stilletjes genoten dan dat ik actief mee deed. En dat was een keer wel zo relaxt!

Dag 5: Een dag die anders was dan de andere….

-Steun onderwijs, investeer in de toekomst: http://www.edukans.nl/-

Kenia-verslag: 20 februari - dag 4 – Thema: Onderwijs voor meisjes

Een vrolijke dag…

Dag 4 in detail: Warm and Joyful heart

De tranen springen in m’n ogen en ik krijg kippevel over m’n hele lijf. Ik en de andere GG-ers lopen op weg naar de meisjesschool. Aan beide kanten van de weg staat een lange rij met meisjes in dezelfde, kleurige kleren. Ze hebben een enorme glimlach op hun gezichten en springen en dansen om onze groep heen. Maar het is niet de heerlijke warme zon op m’n huid of de prachtige kleuren van de meisjes langs de weg dat voor mijn ontroering zorgt. Het is het prachtige gezang van de meisjes die ons welkom willen heten! Ik heb wel eens een nachtegaaltje gehoord, maar een hele school vol meisjes met gouden keeltjes? Voor het eerst deze reis erváár ik hoe blij iedereen is dat wij er zijn. Dat maakt mij ontroerd, want het is juist een eer voor óns dat wij bij hún mogen komen! The song went straight to my heart…

(deze voor het eerst niet zelf gemaakt hihi)

Vol vreugde worden we ontvangen...

Bij de school hebben we de eer om naar nog zo’n mooi lied te luisteren en dan is het tijd om onze maatjes te ontmoeten. Mijn maatje heet Nelly Naibei, is 16 jaar oud en wilt later graag een dokter worden. Het is het slimste meisje van haar klas en is daarom ook een soort ‘head’: ze helpt de leraren met de kleinere kinderen. Ze is ontzettend blij dat ze naar school kan, want dat is daar niet vanzelfsprekend voor een meisje. Zij mocht eigenlijk niet van haar ouders naar school, maar de leraren hebben net zo lang met haar ouders gepraat tot Nelly toestemming kreeg. Terwijl Nelly honderduit klets, gelukkig heel duidelijk, zodat ik haar kan verstaan, lopen we naar haar les Engels, waar ik ook mag meedoen.

De les wordt gegeven door een zuster en gaat over Drug Abuse. Ik verbaas me over de kwaliteit van hun les; ze leren echt ontzettend veel! Er wordt zowel geoefend met het lezen van een Engelse tekst als dat er ongemerkt wordt uitgelegd, in diezelfde Engelse tekst, wat de gevaren zijn van drugsgebruik. Typisch geval van twee vliegen in één klap. :)  Tijdens de les leer ik een vriendin van Nelly kennen; Irene. Irene is een lief meisje, die net als alle andere kinderen die ik ben tegengekomen een grote droom heeft: advocaat worden.

De zuster zorgt voor orde en dicipline in de klas

Na de les laten ze me hun slaapplaats zien. 1 dorm is helemaal leeg, want er was niet genoeg geld voor bedden! De dormitory (slaapzaal) waar Nelly en Irene in slapen is helemaal volgestouwd met stapelbedden. Er slapen bijna 80 meisjes in hun slaapzaal! Maar dat is volgens Nelly alleen maar een hele gezellige boel. Zij en Irene zijn heel trots op hun bed en ze vertellen dat ze geluk hebben gehad dat ze beneden slapen, want alleen daar hangt een net dat hun beschermt tegen muskieten. Ik vraag me stilletjes af wat ervoor zorgt dat je beneden of boven slaapt…

                                      

Nelly, ik en Irene

Dankzij Edukans een plek om te slapen (not made by me)

Volgestouwd met stapelbedden (not made by me)

De twee vriendinnen zijn ontzettend nieuwsgierig naar mijn leven in Nederland en ze stellen me allerlei vragen als we hand in hand naar de rivier lopen. Ze lachen naar me (of ze lachen me uit, dat kan ook) als ik bijna uitglijd op de afdaling naar de rivier. Maar Nelly vertelt me ook minder vrolijke dingen, bijvoorbeeld dat ze volgend jaar heel graag naar de Secondary School wilt, maar dat haar familie te arm is om dat te kunnen betalen. Weer terug bij de school schrijft ze in m’n schrift dat ze wil dat ik en mijn ouders haar gaan sponsoren zodat ze naar de middelbare school kan. Daar zit je dan als rijke bleekscheet! Ik weet dat ik het kan betalen en ik weet dat zij dat ook weet. Maar ik weet ook dat ik geen onderscheid mag maken tussen de kinderen en ik weet ook dat het onmogelijk is om ze allemaal te sponsoren…

Gelukkig ben ik niet helemaal nutteloos voor haar. Ik leg haar even later uit dat Edukans haar school heeft gebouwd en betaald, inclusief bibliotheek, de lerarenruimte en de dorms. Ik zeg haar dat ik haar verhaal zal vertellen in Nederland, zodat niet alleen deze rijke roodharige, maar alle rijke stinkerds in Nederland zullen beseffen dat iedereen een steentje moet bijdragen om de wereld een beetje mooier te maken… En waar kunnen we beter beginnen dan bij de toekomst, door middel van onderwijs?

We hebben een mooi welkom gekregen en we worden ook op een leuke, vrolijke, ontspannende manier weer uitgezwaaid. Er zijn verschillende stukjes, vele dansjes en liedjes maar ook een prachtig gedicht en een grappig toneelstukje met zingen en acrobatiek.

Onze handen zijn na afloop rood en warmgloeiend van het klappen en het zwaaien, maar dat trekt wel weer weg. Wat blijft is wat deze lieve meisjes ons vandaag hebben gegeven: een warmgloeiend hart dat hen nooit meer zal vergeten…

Dag 4: Een dag vol blijdschap en vol van het verlangen naar geluk…

-Steun onderwijs, investeer in de toekomst: http://www.edukans.nl/-

Kenia-verslag: 19 februari – dag 3 – Thema; Education for all

-Sorry jongens, dag 3 is er zoveel gebeurt, dat mijn verhaal een beetje lang is geworden hihi-

Een indrukwekkende dag…

Dag 3 in het kort:

Vandaag hebben we 2 scholen bezocht. In de eerste school vertelde Bonface me zijn verhaal. Hij woont samen met zijn oma in een klein hutje, want zijn vader is vermoord door de concurrerende nomadenstam. Hij en de rest van de mensen uit zijn stam houden nog redelijk vast aan hun oude tradities en dit zorgde bij mij voor veel verrassingen! Bij het bezoek aan de tweede school deelde Caroline haar dromen voor de toekomst met mij en liet me haar plezier om naar school te gaan voelen. Zowel Bonface als Caroline hebben me vandaag iets heel belangrijks laten zien: Iedereen heeft onderwijs nodig en moet dus ook het recht krijgen op eerlijke kansen om hun dromen waar te kunnen maken. Want hoe slecht hun situatie ook is, ze blijven positief en blijven durven dromen…

(Dag 3 in detail)            Dappere Dromers…

Vandaag hebben we het over een belangrijk thema; Education for all. Iedereen verdient het om naar school te gaan en heeft het recht die kans te krijgen. Deze derde dag in Kenia begint ook weer met gehobbel in onze jeep, die halverwege de reis een lekke band krijgt! Gelukkig hebben onze chauffeurs veel ervaring en hebben we 10 (!) reservewielen mee… Het is al aardig warm aan het worden en er gaat nu al, op de vroege ochtend, heel wat flesjes water er door heen. Onderweg verteld onze reisleider Max in onze jeep over een aantal Afrikaanse zaken, zoals de Afrikaanse traditie om met bruidschatten het meisje te ‘kopen’ en alle problemen die daar bij komen, maar ook over de prachtige Riftvalley waar we doorheen rijden, die door heel Afrika loopt. Onderweg zwaaien voorbijgaande kinderen enthousiast naar ons en we horen vaak geschreeuwd ‘MZUNGUS!’. (witkoppen!)

We stoppen even bij de school die we in de middag gaan bezoeken, en krijgen spontaan een hele fanfare op ons dak. Denk nu niet aan mannen in rode pakjes met trompetten, want deze welkoms-optocht was heel anders. De mensen hebben hier ook rode ‘pakjes’ aan, maar het zijn de moeders van de leerlingen. Ze zingen en dansen hun traditionele liederen en wij staan hen asociaal aan te gapen. ‘Klik-klik-klik, fotomoment!’ leek iedereen te denken, en zo hebben de moeders volgens mij meer de lenzen van onze camera’s gezien dan onze glimlach… Maar dat die glimlach er was, dat is zeker!

Warm rood onthaal

Ochtendbezoek:

We rijden door naar de school die deze ochtend onze aandacht verdient. We worden door een grote kring kinderen, die om de vlag heen staan, ontvangen met gezang en geklap.

We kunnen ons maatje voor de ochtend makkelijk vinden door de naamkaartjes. Mijn maatje heet Bonface. Hij vertelt me dat hij met zijn oma in een hutje in het nabij gelegen dorp woont. Hij pakt m’n blanke hand en neemt me mee naar zijn dorp om zijn hut te laten zien. Ontzettend heftig, want het hutje is nog kleiner dan mijn kamer, maar hij is er echt trots op! Hij heeft heel weinig bezittingen: niet meer dan een paar gescheurde kleren, wat vieze potjes en nog een heel klein beetje eten. Naast de hut staat het graf (lees; hoop stenen) van zijn vader, die is vermoord door de ‘neighbours’. Later hoor ik dat deze stam in een soort oorlog verwikkeld is met de andere stam, een etnisch gebied verderop. Ik zie het verdriet in de ogen van m’n leeftijdsgenootje en vraag me af welk aandeel wij daar als hebzuchtige Westerlingen in hebben gehad. Wij blanken hebben de grenzen vroeger echt belachelijk krom (of eigenlijk juist belachelijk recht) getrokken, dwars door etnische gebieden heen! Het is niet zo heel raar dat die verschillende stammen moeite hebben met elkaar te leven in 1 land met 1 regering…

Ik en Bonface bij zijn huisje

Bonface trekt z’n traditionele kleding aan en pakt zijn pijl en boog (!) en iets wat een stoeltje blijkt te zijn. ‘Kom, we gaan de geiten voeren, ‘ is de aankondiging. Er verschijnt een beeld in m’n hoofd van een keurig hok, inclusief hek, vol geiten die wij gaan voeren met een plastic bak vol mais. Forget it. De uitgemergelde geiten zitten inderdaad in een ‘hok’, maar het ‘hek’ is niet meer dan een aantal doornenstruiken om de geiten heen. Het ‘hek’ gaat open en de geiten worden met een tik op hun billen naar buiten gejaagd. Ik heb het gevoel alsof ik in een tijdmachine ben gestapt en 500 jaar te vroeg ben uitgestapt! De geiten worden naar een ‘weide’ gebracht. Stel je niet teveel voor van het woord ‘weide’, want in werkelijkheid zijn het een paar dorre grassprietjes onder een al net zo dorre boom. Bonface gaat ook onder de boom zitten en gebaart dat ik op het aparte stoeltje mag gaan zitten. Wanneer ik eindelijk m’n evenwicht heb gevonden op het wiebelige houten ding, staat Bonface alweer op en maakt aanstalten om weer terug te lopen. Ik kijk naar de geiten en zie dat ze onmogelijk meer dan 2 happen van die dorre sprietjes hebben kunnen eten. Het mysterie ‘waarom zijn de geiten zo mager’ is ook weer opgelost.

De jongen rechts heeft het 'stoeltje' in zijn hand,

de bruine jongen heeft z'n traditionele kleding ook aan

en op de achtergrond zie je de magere geiten op weg naar eten...

Helaas spreekt Bonface erg onduidelijk Engels en ik kan hem dan ook moeilijk verstaan, maar de dingen die hij aan mij heeft laten zien heeft veel indruk op me gemaakt. Bonface is een wees, woont met z’n oma (wat betekent dat hij alle ‘mannendingen’ moet doen), heeft ontzettend weinig, maar toch is hij trots op wat hij wél heeft. Ik heb hem niet één keer horen klagen hoe slecht hij het heeft en hij lijkt, ondanks het overduidelijke verdriet, toch te kunnen leven met en in zijn situatie. Daar kan ik nog wat van leren! Ik weet dat ik Bonface nooit zal vergeten, en dat ik iedere keer wanneer ik zeur over dat we ‘nu alwéér macaroni’ eten, even aan hem zal denken…

Middagbezoek:
Onder de indruk van alles wat we hebben gezien, rijden we terug naar de eerste school van vandaag. Het is echt al heel erg warm geworden en iedereen is kleddernat van het zweet. Iedereen is dan ook blij dat het tijd was voor de lunch, zodat we even kunnen uitrusten. Maar we gaan vrolijk door, want we worden tijdens de lunch gekoppeld aan een leerling van deze school. Mijn maatje voor vanmiddag heet Caroline en praat honderduit. Helaas wel zo zacht dat ik regelmatig moet vragen; ‘Sorry, what did you say?’ en ik mijn oor zo dicht bij haar mond moet houden dat het bijna onbeleefd is. Maar, ook al gaat het wat langzamer en minder soepel dan normaal, het lukt ons om elkaar te begrijpen en ze vertelt me dat ze bij haar tante woont, want ze is een wees. Terwijl ze me haar school laat zien, geven zij en de andere maatjes óns cadeautjes! Ik krijg een mooi kettinkje van haar. Bizar, zíj, arme kinderen, geven óns, rijke stinkerds, cadeautjes! Zo blij zijn ze dat we er zijn!

Portret van Caroline...

Ondertussen zegt ze dat ze het ontzettend leuk op school vindt en het allerleukst vindt ze Engels en dansen. School is heel belangrijk voor haar, want ze wil later heel graag piloot worden, zodat ze voor haar familie kan zorgen. Dat heb ik vaker gehoord uit de monden van de leerlingen, ze willen dolgraag naar school en hebben grote plannen voor de toekomst, omdat ze voor hun (arme) familie willen zorgen. Ze hebben zo’n hoge motivatie, grote dromen, maar zo weinig kansen. Het is niet eerlijk! Zulke kansrijke mensen in een kansloze omgeving. Respect voor al die kinderen die ik vandaag heb ontmoet. Respect voor dat ze durven dromen. Het zijn allemaal, stuk voor stuk, dappere dromers…

Dag 3: een dag vol met vele indrukwekkende indrukken.

-Steun onderwijs, investeer in de toekomst: http://www.edukans.nl/-

Kenia-verslag: 18 februari – dag 2 – Thema: Aids&HIV

Een geweldige dag…

Dag 2 in het kort:

De dag begon met een lange reis waar we al veel te zien kregen van Kenia, zoals verschillende dieren langs de weg en bijzondere mensen en huisjes. We kwamen aan op het eerste project van deze week: een primary school in Eldoret. We kregen een enthousiaste les Kisswahili, , we leerden hoe belangrijk het is voor die leerlingen om over hun taboes te praten in een club op school, we ervoeren hoe gastvrij en hartelijk de Afrikaanse mensen zijn en we werden omringt door vele, vele lieve kinderen. Een geweldige dag vol indrukken en vol vreugde!

(Dag 2 in detail)  Vol enthousiasme de taboes te lijf!

Ik zit, of eigenlijk ik stuiter, nu al vanaf 7 uur in een jeep over een zeer hobbelige zandweg naar Eldoret. Ik zit met open mond naar buiten te kijken en alles in me op te nemen wat in onderweg zie. We hebben 8 uur lang de tijd om Kenia voor bij te zien vliegen. En wat ik nu al allemaal gezien heb! Ontzettend veel mannen in de stad in verhouding met vrouwen. Scholen vol kinderen in uniformpjes. Ongelovelijke chaos in het verkeer, wegen waarvan je niet zeker weet of het een 2- of een 3-baansweg is. Mensen die doodleuk door de rijdende en toeterende auto’s heen lopen om óf iets te verkopen óf gewoon naar de overkant te komen. Huisjes die half in leken te storten. Huisjes die maar half afgebouwd zijn, want voor de 2e verdieping hadden ze nog geen geld. Huisjes die niet meer dan een paar platen tegen elkaar zijn, en waar dan ook nog een bordje met ‘hotel’ of ‘café’ boven staat.. Armoedig uitziende krotjes bleken nog de huizen van de lagere middeklasse hier in Nairobi. Hoe moet de sloppenwijk er dan wel niet uitzien!? We zien ezels langs en op de weg, kippen bij het benzinestation en (helemaal super!) we zien zebra’s langs de kant van de weg, heel dichtbij! Wat nou safaripark, ga een rondje rijden in Kenia en je ziet genoeg leuks! De reis is al zo fascinerend dat ik bijna vergeet dat we opweg zijn naar het eerste project; het bezoeken van een primary school om te praten over de impact van hiv/aids op de kinderen…

In Nederland koeien langs de weg,

 in Kenia zijn het deze prachtige gestreepte paarden

Het projectbezoek:

We worden superenthousiast ontvangen door een klas vol kinderen. We gaan naast de kinderen van de verschillende scholen zitten en het ‘introducing’ kan beginnen. Ik maak een praatje met het meisje dat naast mij zit, die voor vandaag mijn maatje is. Ze heet Ashila en is een lief meisje, maar toch ook een beetje verlegen en daarom wat moeilijk te verstaan.

Portret van Ashila in haar klas...

Ik ga samen met Ashila en nog vele andere leerlingen naar een groep 6, waar we een les Kisswahili bijwonen. De lerares is ontzettend enthousiast en probeert met overduidelijke gebaren, gespring, gezang, gelach en geklap ons een aantal woordjes te leren. Van die manier van les geven kunnen wij in Nederland nog wat van leren! Ik heb, na afloop van de les, veel bekijks met m’n enorme fotocamera en iedere leerling wilde graag op de foto. Als we buiten het lokaal komen begint de pret pas echt! Allemaal lieve, donkere, kleine kindjes met grote grijnzen op hun gezichtjes komen op me af rennen om aan m’n huid of m’n haren te voelen of om op de foto te kunnen of om mij een handje te geven en te vragen; ‘How are you?’. We staan in een groep van ongeveer 70 kinderen die allemaal op je af komen en om je heen gaan staan. Ik kan je vertellen, dat is echt een geweldige ervaring. Zoiets had ik tot nu toe alleen nog maar op tv en op foto’s gezien, maar als je er zelf midden in staat, is dat toch wel even wat anders! Zo gaaf!

Ik word bijna bedolven door de lieve, vrolijke kindjes!

De vreugde om naar school te gaan wordt hier wel heel duidelijk....

Weer terug in de klas gaan we in groepjes uiteen om te praten over HIV/aids. Wij vertellen over onze problemen in Nederland en zei vertellen over hun problemen in Kenia. Wij stelden hun vragen en zij stellen ons vragen. De verschillen tussen Nederland en Kenia worden nu pas echt duidelijk. Helemaal voor de verbaasde Kenianen die horen dat er bij ons redelijk makkelijk gesproken wordt over seksualiteit en dat aids bij ons helemaal niet zo’n groot probleem is. Ze vinden het best raar dat wij al alcohol mogen drinken vanaf 16 jaar en dat prostitutie in sommige gebieden legaal is. Ik heb geleerd van dit gesprek dat het praten over moeilijke onderwerpen als ziektes en alcohol- en drugsgebruik, een grote impact heeft op het leven van de leerlingen. Edukans steunt deze ‘club’ waar ze leren over de taboes te praten.

We werden superhartelijk welkom geheten en nu ook minstens zo vriendelijk weer afscheid genomen. We krijgen vele entertainmentstukjes te zien en te horen, zoals een groep leerlingen in dezelfde kleren die zingen en dansen voor ons, ontzettend leuk! Als ik de kring rond kijk, zie ik iedereen met een big smile op zijn gezicht, iedereen geniet! We krijgen nog vele liedjes en dansjes, een rap, afscheids- en bedankpraatjes, allemaal speciaal voor ons!

Als laatste laten de leerlingen vol trots hun moestuintje bij de school zien. Hun domein bestond uit niet meer dan een paar verrotte kropen groente, maar door de trots en blijdschap op de gezichten van de leerlingen kon het mij niets meer schelen wat ze nou eigenlijk verbouwden. We lopen weer door een grote groep kinderen naar onze jeeps, waar ik op het laatst moest maken dat ik weg kwam, want m’n rode haren werden er nog net niet uitgetrokken! Terwijl de kinderen met de wegrijdende jeeps meerenden en wij onze handen bijna uit de kom zwaaiden bedacht ik me hoe blij ik was dat ik de kans heb gehad om deze geweldige mensen te ontmoeten.

Dag 2: A day surrounded with love and joy…

-Steun onderwijs, investeer in de toekomst: http://www.edukans.nl/-